نقد فیلم خدمتکار با بازی سیدنی سوئینی

فیلم خدمتکار (The Housemaid) برگرفته از رمان مشهور خدمتکار نوشته‌ی فریدا مک فادن است که کارگردان سعی بر این داشته است تا رمان را در یک فیلم حدودا 2 ساعته خلاصه کند. در این مقاله با سایت نایروتایمز همراه باشید.

در ادامه ممکن است بخشی از فیلم برای شما اسپویل شود.

خلاصه‌ای از فیلم خدمتکار (The Housemaid) :

ماجراها با میلی (سیدنی سوئینی) آغاز می‌شود. زن جوانی که به خاطر ارتکاب قتل، 10 سال زندانی بوده و از سوی همه -حتی خانواده‌اش- طرد شده و حالا برای بهره‌مند شدن از حداقل‌های آزادی مشروط، نیازمند شغل و سرپناه است. او شب ها در ماشین میخوابد و از سرویس بهداشتی عمومی برای حمام استفاده میکند.

این موقعیت حساس، او را به دروغگویی و پنهان‌کاری سوق می‌دهد، چون برای اینکه توسط نینا وینچستر (آماندا سایفرد) استخدام شود، چاره دیگری ندارد. با اینکه این موقعیت شغلی (خدمتکاری در خانه‌ی وینچسترها) بیش از حد رویایی به نظر می‌رسد (به قول خارجیا too good to be true) و میلی امید چندانی به آن ندارد اما به شکلی غیرمنتظره پذیرفته می‌شود تا رابطه‌ی خاص، مبهم و بالقوه خطرناکی را با نینا آغاز کند.

روز اول همه‌چیز آرام و ایده‌آل است اما از روز دوم، دیوارها فرو می‌ریزند و نینا نشانه‌هایی از اختلال دوقطبی شدید بروز می‌دهد؛ اختلالی که هم فضای خانه را متشنج می‌کند و هم میلی را به کانون خشونت عاطفی و روانی پرتاب میکند. خواسته‌های غیرمنطقی، تغییرات ناگهانی خلق‌وخو، باج گیری عاطفی و تحقیرهای کوچک‌ و بزرگ، به ابزار تثبیت قدرت نینا تبدیل می‌شوند و میلی به خاطر شرایط زندگی شخصی‌اش، مجبور است مدارا کند. حتی سیسیلیا، دختر نینا هم ظاهرا خصومتی شخصی با میلی دارد؛ نوعی کینه‌توزی که بازتابی از فضای مسموم خانه است و احتمالا نتیجه‌ی مستقیم رفتارهای نامتعادل مادر.

در این میان، تنها روزنه‌ی انصاف و عقلانیت، اندرو (براندون اسکلنار) است؛ شوهر خوش‌چهره و بافرهنگ نینا که با میلی رفتاری محترمانه دارد و می‌کوشد خشونت‌های روانی همسرش را جبران کند. مسلما یک جای کار می‌لنگد، اندرو بیش از حد نرمال و خوب به نظر می‌رسد، و از آنجایی که رفتارهای نینا رادیکال، دیوانه‌وار و کاملا تک‌بعدی است، از ابتدا می‌توان حدس زد که ذات واقعی اندرو چیزی دیگری خواهد بود، چون احمقانه است که دو شخصیت محوری یک تریلر مدرن، تا این اندازه سیاه و سفید ترسیم شوند.

ظاهر یا باطن؟ وقتی معادلات بهم میریزد

در ابتدا نینا به عنوان شخصیتی دو قطبی که از مشکلات روانی رنج می‌برد، و اندرو به عنوان مردی خوش چهره و مهربان که همه به دنبال اون هستند ایفای نقش می‌کنند. با اینکه فیلم حالتی مرموز به خود دارد اما حدس باطن افراد کار دشواری است.

شاید اگر شما رمان خدمتکار را خوانده باشید و یا فیلم های دیگر پال فیگ (کارگردان) را دیده باشید حدس درستی درباره پایان این فیلم بزنید و فیلم برایتان خسته کننده باشد.

فیلم خدمتکار (The Housemaid) تا انتهای فیلم در ذهن کاربر سوالاتی را ایجاد می‌کند که پاسخی ندارند و ذهن بیننده درگیر پاسحگویی به سوالات می‌شود که در انتهای نینا تمام داستان و سوالات را پاسخ می‌دهد. این روش شاید برای بسیاری از مخاطبان خوشایند باشد هرچند منتقدان خود را نیز دارد!

از نظر نویسنده فیلم جنبه های متفاوتی را دنبال می‌کند که یکی از آنها میتواند این باشد که گاهی ظاهر انسان نمیتواند نشان دهنده شخصیت و طرز فکر او باشد.

اندرو که خود با مشکلات روانی دست و پنجه نرم می‌کند با انجام کار هایی که به دور از انسانیت است روی دیگران نیز اثر میگذارد.
چنانچه دختر اون نیز این رفتار هارا دنبال می‌کند و از پدر ناتنی خود به طرز عجیبی میترسد.
در انتها نینا تصویری از هوش خود نشان می‌دهد که چگونه برنامه‌ای چیده بود تا از دست اندرو خلاص شود. زنی که دیگران اون را به عنوان (روانی) یاد می‌کردند.

نظر نویسنده

فیلم خدمتکار (The Housemaid) شاید از جنبه هایی ایراد داشته باشد، ولی حس ایجاد سوال در ذهن ببینده و غیرقابل پیشبینی بودن آن میتواند جذاب باشد و ارزش دیدن را دارد.

هرچند که بسیاری از منتقدان برایشان این فیلم جالب نبود، نظرات منفی زیادی داشتند و همچنین توقعشان از فیلم بیشتر بود.

نظر شما چیه؟ آیا این فیلم ارزش دیدن دارد؟